Dag 15 "Laatste ochtend en terugreis"

Sun, 22 May 2011 15:13:21 +0200

Redelijk uitgeslapen vanmorgen en dat is maar goed ook want vandaag is de dag van de terugreis. Eerst gingen Maurice, Luna en Kathleen naar Mambo-beach om met waterschoenen aan naar de rotsen te zwemmen. Daar zijn ze op geklommen en hebben naar een dode morene gekeken waar een aantal krabben aan zaten te eten. Jammer dat Sanne en ik moesten inpakken en er niet waren om het op de foto te zetten.
Toen alles was ingepakt fijn afkoelen in het zwembad, waar de andere meiden en papa ook kwamen om het strandzand af te spoelen. Om 11.30 moesten we de kamer uit dus de koffers afgeleverd en de rekening betaald bij de receptie. Om de tijd te doden nog een laatste keer naar het sea-aquarium en daar een broodje gegeten. 12.45 met de bus mee naar het vliegveld om aan de lange thuisreis te beginnen. Therapiegenootje Kelly en haar familie zaten vlakbij ons dus dat was voor de meiden wel heel gezellig.
We waren nog maar net opgestegen en ik zag al aan Sanne dat ze weer niet lekker werd. De misselijkheid van de heenreis kwam dus niet van de valium, maar Sanne is dus gewoon luchtziek. Dat weten we dan weer voor de volgende keer. Gelukkig had ze ‘s morgens niet veel gegeten dus viel het overgeven deze keer mee. Om 19.00 gingen de lichten uit in het vliegtuig en hebben we de meiden met kussentjes en dekentjes geïnstalleerd. Ze hebben alledrie zeker 3 uur geslapen, dus dat was wel fijn.
Op schiphol heel veel controle en beveiliging, met hasjhonden en extra bagage controle, maar 07:30 konden we eindelijk opa en oma, en ook Martijn begroeten bij de gate. Thuis aangekomen na even tijd voor het wegwerken van de ergste rommel en het aanzetten van de eerste was een hartelijke welkom thuis begroeting van de hele familie Koole met lekkere tompouzen erbij. Gezellig hoor! De meiden meteen volop spelen met AnneMae en Rozemarijn, waar halen ze de energie vandaan? Sanne en Maurice hadden zich lekker op de bank genesteld en waren natuurlijk prompt in slaap gevallen, ziet er wel schattig op de foto he?

Nu alles achter de rug is en we kunnen terugkijken op een reis die onze verwachtingen heeft overtroffen met fantastische resultaten die zijn gehaald met Sanne, willen we iedereen bedanken die deze reis voor ons mogelijk heeft gemaakt, in het bijzonder:
St. Dolfinn www.dolfinn.nl/ uit Heiloo, Ben en Elly, Ruud Vermeer, en natuurlijk alle steun en het meeleven van familie, vrienden, buren, collega’s en iedereen die we vergeten zijn.

(Hopi Dushi) veel liefs Sanne.

Dag 14 "Dag van afscheid"

Sat, 21 May 2011 03:01:45 +0200

Deze dag begon stralend met een zonnetje maar al snel kwamen er donkere wolken aan. Samen met een flinke wind dachten wij dat Sanne het misschien wat koud zou vinden in het water. We waren al op tijd bij het CDTC en liepen met Sanne nog een rondje sea-aquarium. Sanne kijkt met heel veel belangstelling naar de vissen. Vlak voor aanvang van de voorbereidende therapie nog even staan praten met de ouders van Kelly, die een therapietijd voor Sanne zit, en Sanne stond rustig te wachten. Toen ze Dirkje zag stuiterde ze wel zowat uit haar stoel van enthousiasme. We waren de tas met zwemkleding vergeten, en toe ik deze naar de therapieruimte bracht kon ik stiekem even spieken. Sanne zag er zeer geconcentreerd uit en later bleek ook dat Sanne bij het geluidenspel alle fotokaarten goed had aangewezen. We spreken dus niet meer van goed geluk of toeval, Sanne kan echt de fotokaarten herkennen en aanwijzen die bij de geluiden horen. Fantastisch he?
In het water had Sanne weer een prachtige tijd. Had bij alle oefeningen dikke pret maar vooral het alleen zwemmen met Li-Na vindt Sanne geweldig. Heerlijk om haar zo veel plezier te zien hebben. Na de therapie een liefdevol afscheid. Niet alleen Dirkje en Lorence kwamen gedag zeggen, maar ook de dolfijntrainer Sonya en de meiden van de kids-club kwamen omhelzen en zoenen. Mail adressen uitgewisseld en beloofd dat we terug gaan komen.
Na de lunch (ik zou eieren bakken maar die bleken bedorven uch) naar het strand want de meiden wilden vlechtjes met kraaltjes in het haar. Tijdens het vlechten van Kathleen vroeg de mevrouw die de vlechtjes maakte waarom mijn oudste dochter geen vlechtjes wilde. Ik zei dat ik dacht dat ze moeite zou hebben met stilzitten. We kunnen het toch proberen zei ze, lukt het niet dan stoppen we. Met veel kunst en vliegwerk en heel veel geduld van de vlechtster die met Sanne mee bewoog en alle kanten opging ook Sanne mooie vlechtjes met kraaltjes. Het staat prachtig.
Luna was na het vlechten uitgenodigd op het partijtje van Kelly, die was 11 jaar geworden. Dus zaten we met z’n viertjes aan de patat met hamburgers. Thuis nog even gedouched en toen lekker naar bed voor ons laatste nachtje.

Dag 13 " Fantastische ontdekking"

Fri, 20 May 2011 01:58:03 +0200

Alweer een regenachtig begin van de dag, al was het niet zo’n noodbui als gisteren maar het spetterde gestaag door. Luna en Kathleen door de regen naar de kids-club gebracht. Sanne had tot 8 uur uitgeslapen dus die begon pas aan haar ontbijt toen de andere dames al weggingen. Tegen de tijd dat de therapie begon werd de lucht alweer wat lichter. Sanne had een topdag vandaag, zowel bij de voorbereidende therapie als in het water. Ze straalde werkelijk van oor tot oor en genoot volop. Ze doet erg haar best de dingen die voor haar wat moeilijk zijn, bijv. de bal wegduwen richting Li-Na, serieus en goed uit te voeren. Als ze daarna dan een compliment krijgt van Dirkje straalt ze weer.
Tijdens het gesprek met Dirkje hoorden we dat Sanne tijdens het geluidenspel vijf van de zes kaarten waarop de afbeeldingen staan die bij de geluiden horen er foutloos uithaalt. Heel zeker van haar zaak pakt ze zonder aarzelen de kaart van een auto wanneer ze het geluid van een auto hoort. Het is voor ons een totale verrassing dat Sanne überhaupt plaatjes herkent. Tot op heden namen wij aan dat Sanne het alleen moet hebben van concrete verwijzers, zoals een echte beker ipv een plaatje van een beker. Dat ze dit nu laat zien geeft veel mogelijkheden voor thuis om verder mee te gaan.
‘s Middags na de lunch was het inmiddels helemaal opgeklaard en omdat er geen wind stond echt bloedheet. We hadden geen energie om naar het strand te lopen dus zijn blijven hangen in het zwembad. Drankje erbij, lekker relaxen. Sanne is er al die tijd ook heel relaxed bij geweest. Soms in het bad, soms uit het bad bij een van ons op het ligbed, ze gaf het allemaal zelf aan. We zijn zeker 4 uur bij het zwembad geweest, en al die tijd een zeer tevreden Sanne.

Dag 12 " Rustig dagje op het strand"

Thu, 19 May 2011 03:31:59 +0200

Vandaag de meiden naar de kids-club gebracht waar ze ‘dolfijntrainersdag’ hadden, ze mochten helpen bij de dolpin academy. Het programma van de ochtend moest echter wat worden omgegooid want tussen 09.00 en 10.00 kwam er een enorme tropische bui voorbij. We wisten niet wat we zagen: binnen een paar tellen stond het helemaal blank en het water liep in riviertjes richting de zee. Voor ons hotel staat altijd iemand van de security en die dook om te schuilen een fel gekleurd autootje binnen waarvan ik me al eens had afgevraagd waarom die daar stond.....daarvoor dus.
Om 10.15 druppelde het nog wat na en konden wij met Sanne dus gewoon naar de therapie. Op de foto’s hierboven staan links Dirkje (de therapeut) en rechts Lorence (de stagiaire) van Sanne. Ondanks het gespetter deed Sanne het geweldig tijdens de watersessie. Zwom weer helemaal alleen met Li-Na en zelfs ook een keer tussen Li-Na en dolfijn Matteo in. Stoer hoor. Alleen de spelletjes waar er veel gespetter bij komt kijken, zoals de sprongen van Li-Na, vindt Sanne nog steeds helemaal niks. Ze doet acuut haar handen voor haar gezicht, of ze nu wel of geen bril op heeft.
Na de therapie ging Luna met vriendinnetje Sandy mee naar haar hotel. Wij na de lunch met z’n viertjes naar het strand. Zoals verwacht wordt Kathleen het bruinst van ons allemaal. Ze ziet er prachtig uit met haar witte haartjes en dat mooie bruine lijfje. De lokale bevolking hier zegt allemaal ‘dushi’ tegen haar, wat liefje betekend. Op het strand was het echt heerlijk. Met de regen was de benauwdheid verdwenen. De zee is echt zo warm als een lauw bad en Sanne was er niet uit te slaan. Ze zat maar te giechelen en contact te zoeken met andere kindertjes in het water. Later kwamen twee duitse meisjes (een identieke tweeling) van de therapie, ook bij ons in de zee. Sanne bleef steeds bij hun in de buurt, alsof ze een stukje herkenning zag. Ze meisjes lijken qua doen en laten ook erg op Sanne, maken alleen veel meer lawaai.
‘s Avonds een wandeling gemaakt naar een visrestaurantje in de buurt. Al is restaurant een groot woord, het is meer een oude caravan met wat plastic tafeltjes ervoor. Wat dit restaurant echter zo bijzonder maakt is dat het de verse visvangst van de dag op de barbeque legt. Wij aten red snapper, een goddelijke smaaksensatie. Sanne natuurlijk weer woest en vol ongeduld, maar uiteindelijk heeft ze toch wat frietjes en wat ze erg lekker vond; visfilet gegeten.

Dag 11 " Laatste dag met een auto"

Wed, 18 May 2011 03:32:43 +0200

Vandaag startte de dag voor Luna en Kathleen weer vroeg bij de kids-club. Het is een extreem warme ochtend dus we blijven met Sanne nog even binnen. Toen we om 10.30 bij het CDTC aankwamen had Sanne weer weinig zin om te wachten. Toen ze Dirkje eenmaal in het oog kreeg werd ze laaiend enthousiast, ze had er duidelijk erg veel zin in. In de tijd dat Sanne met de voorbereidende therapie bezig was, hadden wij een gesprek met Nicole, de psychologe van het CDTC. Het ging over de opvoeding, en dan met name straffen en belonen. Waar lopen we tegen aan met Sanne en zijn er nog tips die we thuis kunnen gebruiken. Nicole is een erg prettige persoon om mee te praten, we hadden veel aan het gesprek.
Om 11.15 naar het dok om naar Sanne te kijken. Het was wel erg heet vandaag, we waren jaloers op Sanne in het koele water. In eerste instantie wel even mopperen, misschien heeft ze last van de zonneallergie in combinatie met het zoute water? Misschien moest ze er ook weer gewoon even inkomen. Vandaag hield ze Li-Na zo goed vast dat Dirkje haar los kon laten en naast haar mee kon zwemmen. Sanne zwom helemaal zelf met Li-Na, dat was echt een prachtig gezicht.
Na de training snel even lunchen en toen op weg voor ons laatste uitstapje met de auto. We gaan vandaag naar Cas Abou, een strand die in de top tien staat van de mooiste stranden van de wereld. Helaas namen we een verkeerde afslag en was het toen erg zoeken om weer op de juiste route te komen. De bewegwijzering is minimaal op Curacao en ik ben niet zo’n heel geweldige kaartlezer. (waar is de Tom-Tom?) Uiteindelijk gevonden en het bleek zeker de moeite waard. Strak blauwe zee met een spierwit strand en palmbomen; wat wil je nog meer? Gelukkig was er wat bewolking op komen zetten dus was de temperatuur een stuk aangenamer. Maurice en Luna natuurlijk weer snorkelen, hebben weer prachtige vissen gezien. Het grappige is dat Luna de namen weet dankzij de kids-club. Een kleine domper was even dat ze beiden werden gebeten door een groep kleine venijnige kwalletjes, Luna was er op dat moment even klaar mee, ze hadden Maurice zelfs in zijn lip ‘gebeten’.
Het was zo heerlijk op het strand dat we pas half zes weer aan de terugweg begonnen. De auto nog aftanken en toen nog koken.....het werd een latertje voor de meiden. Alle drie gingen ze moe maar voldaan lekker slapen.